06-12-10

Krakende sneeuw

Nadat zondag bijna de ganse dag witte vlokjes uit de wolkjes tuimelden was dat laagje sneeuw er vandaag nog steeds.

Alleen toen ik vanochtend buiten kwam was het niet poederig wit maar wel een sneeuw-ijzel-laag die alles zo gevaarlijk maakte. 

En toch, vanavond was ik niet te houden ..... mijn jogging schoenen keken me uitdagend aan ...
'kom laat ons nu niet in de steek' leken ze te zeggen. 

Het kriebelde en ja wat doe ik dan .... in de auto stappen en rijden naar dat ene plekje waar we altijd samenkomen. 
Ik hoorde de anderen al van ver  ... het leek alsof krakende karren steeds dichterbij kwamen .... krak, krak, krak .... onze voetstappen lieten duidelijk van zich horen. 

Al bij al viel het nogal mee .... hier en daar een beetje uitkijken, op sommige plekjes achter elkaar lopen..... wat minder snel ook ....

Het heeft iets dat lopen in de sneeuw, iets magisch .... iets sprookjesachtig .... iets zo heel bijzonder mooi .... en ook al is het donker ..... het intens wit zorgt voor wat licht in deze korte dagen. 
En dat gevoel achteraf .... ik heb het toch maar weer gedaan .... dat gevoel neem ik mijmerend mee naar huis 

                                  ©  Mijmerwolkje

23:55 Gepost door mijmerwolkje | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

05-12-10

Een laagje sneeuw

Je grafsteen bedekt onder een laagje sneeuw.  De stilte op het kerkhof lijkt ineens nog zo veel stiller, rustgevend ook ....
En toch vraag ik me ineens af ..... zou je het nu koud hebben of zorgt dat dekentje in het wit nu juist voor wat warmte.

Mijn gedachten zweven mijmerend terug naar je allerlaatste adem.  Hoe je moe gestreden je pijn niet meer voelde.  Je lag daar zo vredig tussen de witte lakens van je ziekenhuisbed. 

Ze kwamen je halen, je nam afscheid van de kamer waar je reeds zo lang lag.  Het was een ijskoude novembernacht.

Ik vroeg me af waar ze je naartoe brachten en het eerste wat in me opkwam was ..... 'of je het niet te koud zou krijgen in je onderweg naar ...'

Je kon niets meer voelen ..... en toch was ik nog steeds bezorgd om jou.

Nu sta ik hier weer voor je graf  .....gisteren was het zo veel jaar geleden dat we samen met jou naar je laatste rustplaats gingen 

Nu sta ik hier .... en het lijkt alsof de sneeuw je mijmerend verwarmt

                        ©  Mijmerwolkje

20:45 Gepost door mijmerwolkje | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

04-12-10

Winterbruidje

December is voor jou blijkbaar een belangrijke maand.  Nog enkele dagen dan word je 25 jaar.

Deze namiddag vroeg ik me al mijmerend af hoe lang ik je nu al ken.  Lang, heel lang .... van aan de kleuterschool poort.  Daar leerde ik je moeder kennen en natuurlijk ook dat kleine kleutertje.  
Je werd wat groter .... en nog wat groter .... de vertrouwde parochieschool werd te klein voor jou .... je trok naar de grote middelbare school in de stad.  

Ik zag je groeien ... je werd een meisje .... en toch bleef je in mijn ogen dat kleine I........  
Vreemd, met andere kinderen heb ik dat nooit gehad.  

En dan ging je naar de universiteit, daar ontmoette je iemand die je ontzettend graag zag ....
Je studeerde af, ging zelf les geven .... 

Stilaan werd je een vrouw ....  verlangde je naar meer.  

Je hebt er lang naar uit gekeken ..... vandaag is het dan eindelijk zo ver .... vandaag ben jij 'het winterbruidje'

Het begon met een beetje vertraging hoorde ik in de kerk.  De burgemeester was je bijna vergeten, hij had een ander uur in zijn hoofd.  Gelukkig kon iemand hem opbellen.

Een beetje te laat in de kerk, maar dat vonden we niet erg.  Het was er best wel gezellig, lekker warm, heel intiem ook.  Zo'n klein romaans dorpskerkje gelegen op een pracht van een locatie.  Je kon geen romantischer plekje uitkiezen om te trouwen. 

Daar kwam je dan,  in de arm van je vader ... je straalde als nooit voorheen. 
En ik, ja ik moet je zeggen .... af en toe liet ik een traantje .....

Dat kleutertje van zo lang geleden ..... dat kleutertje van toen werd vandaag in aanwezigheid van zo velen de vrouw van ..... en wat zo mooi is ... is het nieuwe leven dat in je schoot groeit .... het vol verwachting uitkijken naar ...  

Lief winterbruidje en winterbruidegom ... ik wens jullie heel veel warmte en heel veel geluk

                      ©  Mijmerwolkje

17:42 Gepost door mijmerwolkje | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

03-12-10

Wolkentrein

even voelde het niet goed in je wolkentrein
alsof je opgesloten
in de wintersporen van de vroege ochtend
niet meer verder kon

je wist het even niet
liet steken vallen in je tijd
en zelfs het wit
gemijmerd in de nacht
keek duister zoekend om zich heen

         ©  Mijmerwolkje

22:56 Gepost door mijmerwolkje | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

02-12-10

In een ander licht

Gisterenavond .....wolkjes te zwaar beladen deden hun deurtje open, vlokjes dwarrelden zachtjes naar beneden wat al vlug voor een grote verkeerschaos zorgde. 

Ik had geluk ... iemand maakte speciaal voor mij een omweg ... pikte me op en samen reden we naar 'In een ander licht'. 

Heel even was er geen  sneeuwellende, geen winterkoude ...  heel even vertoefde ik in een andere wereld ver weg van alles .....  heel stilletjes genieten ... heel stilletjes even alles om me heen vergeten.

Binnen klonk de warme stem van Stef Bos, buiten breide de winter verder aan zijn mantel in het wit. 

Dank je wel voor de fijne avond, dank je wel voor alles ....

                               ©  Mijmerwolkje

16:07 Gepost door mijmerwolkje | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

30-11-10

Mijn mijmerwolken kind

mijn mijmerwolken kind
hoe dikwijls heb je vandaag reeds gemijmerd
ik ben benieuwd wat ze morgen gaan zeggen

woelige wolkjes botsen in je hoofd

waarom men zo iets doet
vraag je je af
en wat als brokken moeilijk nog te lijmen zijn

mijn kind
ik raap breekbaar voor je op
leg het in mijn moeder wolken watten schoot

daar is het veilig en geborgen
echt waar
geloof me maar

        ©  Mijmerwolkje

22:54 Gepost door mijmerwolkje | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Wolkenhoofd

zo veel vragen in dat wolkenhoofd
ze draaien heen en weer
tuimelen in 'het proberen te begrijpen'

botsen tegen andere vragen
of zij het soms weten

tot ze echt niet meer kunnen
en sneeuw bevrijdend
naar beneden dwarrelen

wie weet vinden ze het antwoord
in de stilte van het mijmerend wit

        ©  Mijmerwolkje

00:28 Gepost door mijmerwolkje | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

28-11-10

Moederwolkje

Ach mijmerwolkje, vannacht voelt niet echt goed. 

Ik wil je zo veel vertellen.  Maar ik zit hier voor me uit te staren, denk terug aan die laatste dagen zo lang geleden.

Ik weet het nog zo goed .... midden in mijn dagdagelijkse bezigheden was er plots die drang van 'ik moet naar het ziekenhuis'  .... nu .... niet 's avonds zoals ik iedere avond deed .... maar nu .... onmiddellijk ....

Hoe we beiden, mijn vader en ik, gelijktijdig op de parking elkaar ontmoetten.  We hadden niets afgesproken - het was alsof we voelden ... er is iets dat de dag en alle andere dagen anders maakt. 

We keken naar haar venster - zo vreemd .... alles dicht, dat was nog nooit gebeurd

En dan die ellenlange gang ..... de allerlaatste kamer.  Niemand hield ons tegen, niemand die iets zei. 
Tot we in haar kamer kwamen .... we hadden het nog niet verwacht.  Ze was er en ze was er niet ....  haar laatste reis was zo pijnlijk dicht bij ons.

Waarom mijmerwolkje, waarom had men ons niet gebeld, waarom kwam er niemand naar ons toe ...  Waarom wisten we niet dat haar laatste adem stille tranen schreide ....

En weet je mijmerwolkje, ze was sterk ...   ook al was het alsof ze ons niet meer zag, ik ben er zeker van dat ze op ons wachtte ...

Deze nacht mijmerwolkje .... deze nacht ...

Ik zwijg nu stille woorden ..... alleen dit nog ...... mijn moederwolkje ..... ik mis je

                       ©  mijmerwolkje

23:30 Gepost door mijmerwolkje | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

27-11-10

Net voor het slapengaan

Mijn wolkje, ik wil je even iets vertellen.  

Gisteren net voor het slapengaan ontdekte ik plots hoe in de vriesnacht lieve woordjes  zo hartverwarmend heel dicht bij me kwamen 
Ze stuurden me een dank je wel, vertelden me hoe blij ze waren met woordjes zo maar in het dicht geschreven. Ze dachten aan schommel dromen en wakker worden met een glimlach.

Ik keek er niet naar uit .... had het niet verwacht ..... en ja, juist dan is het zo ontzettend mooi.

Ja weet je mijn wolkje ....wat ik je zeggen wil ..... de nacht was ineens niet meer zo koud.  Ik wikkelde me in zachte woorden en ging slapen met een bijzonder goed gevoel

                                    ©  Mijmerwolkje

15:16 Gepost door mijmerwolkje | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

26-11-10

Vanavond

Lief jij-tje,


Ik heb niet echt veel tijd vandaag.  Je begrijpt het wel hé, vrijdag is het altijd nogal druk , zowel bij jou daar zo heel ver weg als hier bij mij ....

Ik las je woorden .... en vanavond vertelde je mij ....

Vanavond ben ik heel dicht bij jou.  En als een traan zo graag bevrijdend langs je wang wil glijden, zachtjes op je schouder tikt en zegt ..... 'ik ben er hier voor jou' .... huil dan maar even. 

Want weet je lieve jij, ook een traan kan heel warmpjes en heel liefdevol naar je kijken. 
Ook een traan wil af en toe zo graag even bij je zijn.

                         ©  Mijmerwolkje

16:02 Gepost door mijmerwolkje | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

25-11-10

Meisje

wolkje,
zo heel liefjes
noemde je me plots meisje

misschien vind je het een beetje vreemd
maar weet je
je woorden streelden zo intens de vrouw in mij

            © Mijmerwolkje

08:42 Gepost door mijmerwolkje | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

23-11-10

Morgen

Lief jij-tje,


Vanavond las ik je woordjes
en blij was plots heel dicht bij mij

'morgen ga ik ...'
zei je
en ergens kon je het nog niet echt vatten
maar morgen ben je echt wel ....

zo juist lachte ik even naar ons vlindertje
vertelde fluisterend
hoe morgen de liefde je heel teder in haar armen neemt

ze straalde
voelde zich gelukkig
en wist me te vertellen
hoe iemand van op een wolkje
morgen met al haar liefde naar je zwaait

          © Mijmerwolkje

23:49 Gepost door mijmerwolkje | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

22-11-10

Een knipoog wolkje

of ik er nog aan dacht
wolkte dan ene wolkje
en ze knipoogde vrolijk in de lucht

ik rende naar je tuin
versierde je bomen met mijmerlinten
nam je mee naar buiten
en fluisterde of je eens omhoog wou kijken

je zag tussen het hemelsblauw
woorden die een gelukkige verjaardag dansten met het licht
je keek met glunderende ogen naar mij
en wist nog niet hoe in de verte 
een boeket klaprozen je stond op te wachten

                 ©  Mijmerwolkje

 

17:22 Gepost door mijmerwolkje | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

21-11-10

Terugblik mijmerwolkje (2)

Mijn lief terugblik mijmerwolkje,


Weet je waar ik namiddag was ? 
Neen, hoor ik je zeggen met zo'n nieuwsgierige blik van vertel het me eens vlug. 

Wil je het echt weten ... namiddag ging ik naar mijn eerste babyborrel.  En weet je mijmerwolkje, toen ik dat kleintje zag ging ik in mijn herinnering terug naar zo lang geleden ... mijn grote zonen, eens ook zo klein. 

Weet je nog mijmerwolkje hoe ik huilde toen ik hoorde dat het een keizersnede zou worden. Op zich is dat natuurlijk niet erg, maar ja je emoties zijn net iets anders als je zwanger bent .... En hoe ik het bij de tweede keizersnede veel beter een plaats kon geven want de gezondheid van je kindje dat gaat natuurlijk boven alles.

Het was wel een beetje vreemd .... de eerste keer dat ik mijn zoontjes zag waren ze zo helemaal 'af' ... netjes gewassen, aangekleed ....  dat prille pasgeborene .... dat allereerste momentje ... dat heb ik niet gekend. 
Maar toen ik dan eindelijk mijn zoontjes zag, mijn zoontjes die zo lang veilig opgeborgen in mijn schoot mochten groeien - dat zien ... de moederliefde die ik toen voelde (en niet vergeten, nu nog altijd voel .... iedere dag meer en meer) .... dat alles zorgde er natuurlijk voor dat ik die keizersnede onmiddellijk vergat. 

En toch, vandaag - zo heel even - dacht ik terug aan toen. En weet je mijmerwolkje, het voelde zo warm .... zo vertederend warm 

Tot morgen misschien, wie weet mijmer ik dan nog kleine zoontjes momentjes

                               ©  Mijmerwolkje

21:25 Gepost door mijmerwolkje | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

20-11-10

Woelen

ik wilde zo graag je tranen opvangen
je beven in mijn armen nemen
en samen ...

maar je wolkje is stil
zo stil dat zelfs fluisterwolken zwijgen

en ik woel onrustig
in mijn mijmerwolken bed 
 
            © Mijmerwolkje

23:23 Gepost door mijmerwolkje | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |