29-12-10

Wolkenzoen (2)

Weet je wolkje
die ene wolkenzoen
ik heb ze gekoesterd heel dicht bij mij
lieve woordjes toegefluisterd
en gezegd hoe mijmerend loslaten
zo heel mooi kan zijn

wolkje, ik moet het je niet vertellen
die ene wolkenzoen ....

ja mijn wolkje
jij weet het wel

©  Mijmerwolkje

10:50 Gepost door mijmerwolkje | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

26-12-10

Terugblik mijmerwolkje (4)

Volgend jaar als ik alleen ga wonen ....

Woorden van mijn grote mijmerzoon, woorden die hij vanmiddag plots zei. 

Ach ja, ik weet het wel ..... eens is het zover.  Dan ruilt hij het kotleven voor het echte leven, komt nog eens op bezoek .... woont hier niet meer echt. 



En weer ging ik heel even naar mijn terugblik mijmerwolkje.
Zijn eerste schooldag, hoe hij net iets anders was.  
Hoe hij in het tweede kleuterklasje de grote mensenkrant las .... hoe ik aan de keukentafel zat te lezen en hij plots vroeg wat 'zwangerschapsonderbreking' wilde zeggen .... hij las het onderste boven en ik kon het haast niet geloven. 

Hoe hij niet echt speelde ...  zo veel liever bij de grote mensen was. 
Hoe in het laatste kleuterklasje die ene mevrouw dat dwalen weer naar boven haalde .... hoe ze voor het eerst met dat ene woord in haar handen wandelde .... 
Hoe ik het nog niet echt kon vatten .... een misschien was niet een zekerheid .... 

Hoe ....  mijn terugblik mijmerwolkje .... een andere keer misschien

©    Mijmerwolkje

23:18 Gepost door mijmerwolkje | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

24-12-10

De boodschap

Ze weet het van al die andere jaren
vertelt de wolken-moeder-schoot
het duurt echt niet lang meer
en dan ....

Het sneeuwvlokje mijmert glimlachdraden
voelt hoe een warmte in haar golft
nog even blijft ze veilig in de wolken-schoot

Vannacht krijgt ze vleugels
dan zweeft ze ingetogen naar het benedendal

En in het intense van die ene nacht zo heel bijzonder
zingt plots een engelenkoor
hoe eens heel lang geleden in een kribbe werd geboren
en het wonder zich steeds weer herhaalt

Nog even en het sneeuwvlokje vindt haar plekje
op de aarde waar de vrede een slaapplaats zoekt
ze is vol van liefde, fonkelt warmte in het rond
en wil zo graag
dat bij ieder mens de boodschap
voor altijd in zijn ziel mag blijven wonen

©     Mijmerwolkje


16:13 Gepost door mijmerwolkje | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

22-12-10

Neveldraden

Wolkje, je kleurt zo grijs
je wikkelt je in neveldraden
die triestig langs de huizen dwalen

Is het omdat die grote winterwolk
vandaag zijn dikke jas aantrekt
glunderend in zijn handen wrijft
en zegt hoe hij de koude nog wat strenger maakt

Wolkje, ik steek de lichtjes aan
laat het haardvuur knetterend branden
blaas rode vonken tot bij jou
en ja wie weet misschien
glunder je morgen heldere tinten

©  Mijmerwolkje

17:22 Gepost door mijmerwolkje | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

20-12-10

Mijmer sneeuwvlokje

weet je het werd me te benauwd
in die dikke wolkenbuik
ik dacht als ik nu eens even
zwevend op verkenning ga

kon ik weten
dat zo veel andere vlokjes
mijmerend in het wit me zouden volgen

kon ik weten
dat we zonder ophouden zouden walsen
tot we moe gedanst echt niet meer konden
en rustgevend de aarde zoenden

©  Mijmerwolkje

23:00 Gepost door mijmerwolkje | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

18-12-10

Een windzucht

Voel je het ook wolkje
hoe een zuchtwind zachtjes waait
alsof het mijmerend bevrijd van alles
uit de wirwar van zijn gedachten treedt
en witte woorden schrijft in het donker van de nacht

©   Mijmerwolkje

23:57 Gepost door mijmerwolkje | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

16-12-10

Een warme glimlach

het mijmerwolkje wuift naar haar
sneeuwwitte woorden dwarrelen naar omlaag
ze raken stil haar schouders
glinsteren verlangen op haar wang 

dat wat zo lang reeds krom gebogen in haar knaagt 
omhelst hij zachtaardig met zijn liefdeswatten
en het lijkt alsof het huilen
een warme glimlach op haar lippen tovert


©  Mijmerwolkje

08:44 Gepost door mijmerwolkje | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

14-12-10

Verwennamiddag

Wolkje lief, herken je dit ? 

Zo nu en dan eens even een momentje voor jezelf. 
Ik noem het een verwennamiddag ..... laat het buiten maar koud en guur zijn, laat de mensen maar gehaast zijn, zichzelf voorbij lopend. 

Wat rustgevende muziek op de achtergrond .... en ik lig daar al mijmerend te genieten, doezel zachtjes weg .... zo'n rugmassage kan wonderen doen .... en even dacht ik (neen dacht ik ... niet denken .... ) maar het denken voelde zich sterk ..... en ja even dacht ik .... (en dat mijn lief wolkje, dat ga ik je niet vertellen)

Droomde zachtjes weg, tot ik plots wakker schoot ... en ik dan zei een stemmetje ergens heel dicht bij mij .... en ja ook mijn gelaat werd eventjes verwend .... achteraf nog een koffietje ....  

Wat zeg je wolkje ... of het goed deed .... wat dacht je ? 

©  Mijmerwolkje

21:49 Gepost door mijmerwolkje | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

13-12-10

Wolkenzoen

een stille wolkenzoen
kijkt aarzelend door het wolkenwattenraam

zo graag wil ze zachtaardig zijn
maar houdt het al mijmerend vast 

© mijmerwolkje

00:17 Gepost door mijmerwolkje | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

11-12-10

Terugblik mijmerwolkje (3)

Mijn terugblik mijmerwolkje, tot morgen misschien zei ik op een dag ..... morgen is al zo lang voorbij.  

Dat kleine baby'tje was niet meer, mijn grote mijmerzoon zette stilaan kleuterpasjes. 
De eerst geborene, ach ik voelde het eerst niet echt dat hij een beetje anders was.  Niets alarmerend, gewoon zo'n heel klein beetje. 

Hij hield niet echt van knuffeltjes, zat stilletjes in de zetel en wat hij zo graag deed .... gewoon in boekjes kijken, op knopjes drukken, puzzelen ... maar zo gewoon spelen als een ander kind ..... neen zo was hij niet. 

Ik weet nog goed, de allereerste keer aan de kleuter schoolpoort.  Het was 12 uur, en ik stond daar zo heel nieuwsgierig, was het meegevallen die eerste dag. 

Eindelijk de deur ging open, en hij ... hij stond daar maar te huilen ... wilde niet naar huis .... wilde nog zo dolgraag met de puzzels spelen. 

Later hoorde ik hoe hij steeds dwaalde doorheen de klas, alsof hij er niet echt was ..... en toch ontging hem niets.  Hij was liever op zijn eentje en las zo graag de grote mensenkrant

Er was iets, alleen het had nog niet echt een naam.  Ze dacht aan ..... maar wist het niet heel zeker

                           ©  Mijmerwolkje

23:53 Gepost door mijmerwolkje | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

09-12-10

Engelbewaarder

Wolkje,
wat ik je nog zeggen wil
zo even voor het slapengaan

ja je weet het wel
je zag het van daar boven
hoe een boom te zwaar door zo veel sneeuw
zich plots niet meer recht kon houden
naar beneden viel
vlak voor een bus met kinderen
die alleen maar aan langlaufen dachten

wolkje
dat jij net op tijd
een engelbewaarder naar beneden stuurde

daarom mijn wolkje
zeg ik je dank je wel 
 
©  Mijmerwolkje

23:35 Gepost door mijmerwolkje | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

08-12-10

Rechtsomkeer

Mijn mijmer wolkenkind
vandaag liep het weer even mis
zo graag wilde je
alleen je stappen maakten rechtsomkeer

Je kon er niets aan doen
het was die ene wolkentrein 
de grote mensen met hun rare kuren
en jij die het niet echt begreep

©  Mijmerwolkje

23:51 Gepost door mijmerwolkje | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

07-12-10

Het had iets

Het had iets wolkje .... laat me het rustgevend noemen

Namiddag reed ik op een  kronkelweg naar .... ach ja dat hoef jij niet echt te weten. 
Even dacht ik nog .... 'de lucht zo grijs en grauw, zou jij het zijn die al nevelend verlangens mijmert'

Ik wilde je nog zeggen .... 'schuif wat opzij, speel geen verstoppertje met de zon'. 

Maar ik liet de huizenrij achter mij.  En wat ik zag was links en rechts alleen nog velden in het wit gedicht .... en bomen met een laagje - laat me het poedersuiker noemen.

En weet je wolkje .... het was vertederend mooi .... ook zonder lichtinval zat zachtaardig plots zo heel gemoedelijk naast me 

                    ©  Mijmerwolkje

23:30 Gepost door mijmerwolkje | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

06-12-10

Krakende sneeuw

Nadat zondag bijna de ganse dag witte vlokjes uit de wolkjes tuimelden was dat laagje sneeuw er vandaag nog steeds.

Alleen toen ik vanochtend buiten kwam was het niet poederig wit maar wel een sneeuw-ijzel-laag die alles zo gevaarlijk maakte. 

En toch, vanavond was ik niet te houden ..... mijn jogging schoenen keken me uitdagend aan ...
'kom laat ons nu niet in de steek' leken ze te zeggen. 

Het kriebelde en ja wat doe ik dan .... in de auto stappen en rijden naar dat ene plekje waar we altijd samenkomen. 
Ik hoorde de anderen al van ver  ... het leek alsof krakende karren steeds dichterbij kwamen .... krak, krak, krak .... onze voetstappen lieten duidelijk van zich horen. 

Al bij al viel het nogal mee .... hier en daar een beetje uitkijken, op sommige plekjes achter elkaar lopen..... wat minder snel ook ....

Het heeft iets dat lopen in de sneeuw, iets magisch .... iets sprookjesachtig .... iets zo heel bijzonder mooi .... en ook al is het donker ..... het intens wit zorgt voor wat licht in deze korte dagen. 
En dat gevoel achteraf .... ik heb het toch maar weer gedaan .... dat gevoel neem ik mijmerend mee naar huis 

                                  ©  Mijmerwolkje

23:55 Gepost door mijmerwolkje | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

05-12-10

Een laagje sneeuw

Je grafsteen bedekt onder een laagje sneeuw.  De stilte op het kerkhof lijkt ineens nog zo veel stiller, rustgevend ook ....
En toch vraag ik me ineens af ..... zou je het nu koud hebben of zorgt dat dekentje in het wit nu juist voor wat warmte.

Mijn gedachten zweven mijmerend terug naar je allerlaatste adem.  Hoe je moe gestreden je pijn niet meer voelde.  Je lag daar zo vredig tussen de witte lakens van je ziekenhuisbed. 

Ze kwamen je halen, je nam afscheid van de kamer waar je reeds zo lang lag.  Het was een ijskoude novembernacht.

Ik vroeg me af waar ze je naartoe brachten en het eerste wat in me opkwam was ..... 'of je het niet te koud zou krijgen in je onderweg naar ...'

Je kon niets meer voelen ..... en toch was ik nog steeds bezorgd om jou.

Nu sta ik hier weer voor je graf  .....gisteren was het zo veel jaar geleden dat we samen met jou naar je laatste rustplaats gingen 

Nu sta ik hier .... en het lijkt alsof de sneeuw je mijmerend verwarmt

                        ©  Mijmerwolkje

20:45 Gepost door mijmerwolkje | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |