20-12-10

Mijmer sneeuwvlokje

weet je het werd me te benauwd
in die dikke wolkenbuik
ik dacht als ik nu eens even
zwevend op verkenning ga

kon ik weten
dat zo veel andere vlokjes
mijmerend in het wit me zouden volgen

kon ik weten
dat we zonder ophouden zouden walsen
tot we moe gedanst echt niet meer konden
en rustgevend de aarde zoenden

©  Mijmerwolkje

23:00 Gepost door mijmerwolkje | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

dat heet dan telepathie? :-))

mooi geschreven, wolkje!

Gepost door: curieuzeneuzemosterdpot | 21-12-10

Reageren op dit commentaar

een moederbuik was een wolkenbuik
het kind werd een luchtig wolkje in haar leven
soms strooide dat wolkje kristallen traantjes de wereld in
maar Zij droogde snel alles weer op
want enkel zij verstaat de kunst haar kleine wolkje zwevend te houden
en dat op zich vormt een mooie hemel. Ja toch?!
zonnekesgroet ☼

Gepost door: Sunny-Kay | 21-12-10

Reageren op dit commentaar

Dit heb je wonderschoon geschreven
Mijnerwolkje.
Groetjes Christiene

Gepost door: Christiene | 21-12-10

Reageren op dit commentaar

Wat schitterend geschreven Mijmerwolkje!
En zo was het ook. Ik krijg een glimlach op mijn gezicht omdat ik je woorden als vlokken op mijn lippen proef!

Liefs en dikke knuffel

Gepost door: Maike (Veerle) | 21-12-10

Reageren op dit commentaar

Die grote stilte,
het vallen van een sneeuwvlok op een sneeuwvlok...
(uit: letters in steen...)
Lie(f)s.

Gepost door: Lies | 21-12-10

Reageren op dit commentaar

hier blijven mooie woorden dwarrelen die samen een mooi geheel vormen

Gepost door: fotorantje | 21-12-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.