15-11-10

Loslaten

Vanavond vertrok je weer naar je studentenstad.   En ja stilletjes aan wordt die ene stad ver weg bijna belangrijker dan het plekje waar je zo lang reeds woont.  Je meeste vrienden vertoeven er , je vriendin heb je ook gevonden daar ver weg van huis. 

Als ik binnenkort nog minder naar huis kom, zei je vanmiddag, dan hoef je me niet meer te vragen wat ik wil eten.  Dan mag het telkens weer kalkoen zijn. 

En dan kwam dat loslaten ineens weer heel dicht bij mij.  Loslaten .... altijd weer een beetje meer ... met kleine stapjes. Niet altijd even gemakkelijk.  En toch .... met elk beetje meer loslaten komt er ook een goed gevoel in mij en denk ik 'mijn zoon je doet het toch maar weer'

                     ©  Mijmerwolkje


00:01 Gepost door mijmerwolkje | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

ik voel hier een trotse moeder :o)

Gepost door: Zon-nebloem | 15-11-10

Reageren op dit commentaar

geweldig mijmerwolkje,
loslaten is denk ik het moeilijkste wat er is, en toch moet je als moeder die stapjes wel meedoen hé,

mooi geschreven,
dag mijmertje,
een mooie dag wens ik jou

Gepost door: klaproos | 15-11-10

Reageren op dit commentaar

Leuk zo denkt mijn moeder ook over mij, zij het dan ik dan een dochter ben hè haha. Pa heeft meer moeite nog met loslaten.

Gepost door: danique | 15-11-10

Reageren op dit commentaar

Er schuilt zo ontzettend veel liefde en verlatingsangst in dit blogje, Mijmerwolkje...
Loslaten... Moeilijk...
Lie(f)s.

Gepost door: Lies | 15-11-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.